มหาเศรษฐี ชิน โสภณพนิช ผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ เคยกล่าวว่า "ต้องทำงานด้วยหลักความซื่อสัตย์ ขยัน อดทนและกตัญญูรู้คุณคน โดยเฉพาะกับลูกน้อง ต้องดูแลเขาให้ดีทั้งในยามสุขและทุกข์ เพราะถ้าไม่มี
 เขา เราก็อยู่ไม่ได้"
 ในโลกธุรกิจ เงินทุนไม่สำคัญเท่าคน องค์กรที่ประสบความสำเร็จล้วนเกิดจากการรู้จักใช้และดูแลทรัพยากรบุคคล
 
 พูดง่ายๆ คือนอกจากจะต้องใช้คนให้ถูกงานแล้ว ยังต้อง 'แฟร์' กับลูกน้อง ไม่ใช่ได้ดีแล้วลืมคุณคนที่ช่วยเราให้โตขึ้นมาได้
 
 น่าเสียดายที่องค์กรจำนวนมากไม่เคยสนใจสวัสดิการของพนักงาน มองลูกน้องเป็น 'ลูกจ้าง' มากกว่า 'หุ้นส่วน' ผลก็คือหาความซื่อสัตย์ต่อองค์กรยากขึ้นทุกที หนีได้เมื่อไรก็หนีเมื่อนั้น
 
 เจ้านายบางคนเอ่ยทันทีที่ได้ยินว่าลูกน้องโทรศัพท์มาลาป่วยว่า "ทำไมคุณป่วยบ่อยนักวะ" หรือ "คุณป่วยการเมืองแน่ๆ เลย" หรือ "รู้ไหม คุณไม่มาบริษัทเสียหายหลายแสน" ลูกน้องที่ป่วยทางกายจริงได้ยินเข้าก็คงเกิดอาการป่วยทางใจไปด้วย แต่หากเจ้านายบอกว่า " ไม่เป็นไร ไม่สบายก็นอนพักนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องงาน พักผ่อนให้เต็มที่ เอาใจช่วยนะ" อย่างนี้ถึงลูกน้องจะแกล้งป่วย ก็คงอาย เลิกนิสัยหนีงานแบบนี้
 
 ในโลกของหมากรุก นักเล่นหมากรุกที่เก่งไม่ได้วัดกันที่ชัยชนะ แต่ที่วิธีการเล่น ผู้ชนะที่ตอนท้ายเหลือแต่ตัวเองยืนโด่เด่หัวเดียวกระเทียมลีบจัดว่าเก่งก็จริง แต่ผู้ชนะที่ตอนท้ายเกมเหลือไพร่พลขุนทหารรายล้อม
 ตัวเอง ถือว่าเยี่ยมกว่า ทั้งนี้เพราะชีวิตของเบี้ยแต่ละตัวสำคัญไม่แพ้ชีวิตของม้า หรือขุนศึก ไม่มีลูกน้องก็ไม่มีเจ้านาย
 
 ทุกองค์กรเป็นการรวมกันขององค์ประกอบย่อย ฟันเฟืองแต่ละชิ้นมีความสำคัญ ความเข้าใจนี้เป็นคุณสมบัติแรกของคนที่เป็นเจ้านาย น่าเสียดายที่ไม่ใช่เจ้านายทุกคนยอมรับ เพราะเจ้านายในโลกนี้มีสองแบบ :
 Boss กับ Leader
 
 Leader เป็น Boss ก็จริง แต่ Boss อาจไม่มีคุณสมบัติเป็น Leader
 
 Boss สั่งแต่ไม่สอนลูกน้อง Leader สั่งและสอนลูกน้อง
 
 Boss สร้างความกลัว Leader สร้างความเชื่อมั่น
 
 Boss ใช้แต่ 'พระเดช ' อย่างเดียว Leader ใช้ 'พระเดช' และ 'พระคุณ'
 
 Boss รู้หมดทุกอย่าง Leader ยอมรับว่าตัวเองไม่รู้หมด
 
 ประธานาธิบดีเคนเนดี้เตรียมสุนทรพจน์ที่จะกล่าวในเมืองดัลลัสในวันที่เขาถูกลอบสังหารว่า
 "ความเป็นผู้นำและการเรียนรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อกันและกัน "
 
 ลี ไอเอคอคคา ซีอีโอแห่งบริษัทไครสเลอร์ ผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงในโลกธุรกิจกล่าวว่า
 "หลักการบริหารไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระตุ้นให้กำลังใจคนอื่น"
 
 ลูกน้องจะทำงานแบบ "สู้ตายค่ะ" ก็ต่อเมื่อเจ้านายยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ไม่ใช่สั่งงานอย่างเดียว จนลูกน้องแอบชมลับหลังว่า "เจ้านายของเรานี้ดีนะ - ดีแต่สั่ง"
 
 การบริหารในยุคใหม่จึงนิยมเป็นแบบราบมากกว่าแบบดิ่ง
 
 ทรัพยากรของแต่ละองค์กรไม่เท่ากัน แต่ทรัพยากรมากแค่ไหนก็สู้การมีลูกน้องที่ยอม " สู้ตายค่ะ" ไม่ได้

ที่มา: จาก forward mail